Sporna Dijaspora

Pishem ovaj blog da ostane zapis moj o meni a Meshi hvala na lijepim rijechima. peace.

18.06.2011.

Koegzistencija kao nemoguchnost

U St. Albans-u srpski i bosanski granap koegzistiraju na udaljenosti nekih 50 metara. Vamo kobasice, malo ljuche, a vamo suho, govedje. Pitam se shta imaju koegzistirat koji kirac, treba to na dva razlichita kraja grada. A na parkingu, gasim motor, dizhem pogled i vidim dobro poznati krst, sa dva C vako, pa dva C nako i natpis "Srbija". Onda obidjoh granape, jedan pa drugi, streljan pogledima prodavacha i kupaca, svi iz istog jada odakle sam i ja. Pare sam ostavio u bosanskom.
Dokurchilo mi je vishe vuchi ovu futu od porijekla sa sobom i ispashtati zbog nje chitav zhivot. Juche fino skontam i nafuram se da odemo turistichki u Ameriku, sletjeti prvo na zapadnu obalu, LA, Boulevard of broken dreams and so on, pa Diznilend, pa ovo pa ono, kad uto che ko grom iz vedra neba moja zhena pocheti u plan ubacivati Sarajevo i Evropu, kao neko prokletstvo kojeg nikako da se kutarishem. Jebo te vishe i Evropa i Sarajevo, svaki put kad se spomenu meni neko kao da krila otkine i lupi me dlanom po tjemenu u "haj ne seri vishe" fazonu.
Pishje Ljilja na Fejzbuku, zhali se shto joj sarajevski poshtari otvaraju pisma i pakete. Ne mogu vam objasniti kakva me je huja tu uhvatila. Naravno da nisam to prvi put chuo, to se deshavalo i meni i mojim pismima, ali svaki put iznova kad se to desi meni krv udari u glavu i onda je i bem sve po spisku i zhalim nad svojom jebenom sudbinom koja je uchinila da se rodim tamo gdje sam se vech nazhalost rodio.